آثار نقاشی گواش و رنگ روغن فاطمه کمانه

آثار نقاشی گواش و رنگ روغن فاطمه کمانه

نقاشی گواش

نام اثر: بابا نان داد

قطع : 50x70

برادر کوچکم ! ما وارث نداری و فقر پدری گمشده ایم و مادری که هست و نیست . من تنها می توانم خم شوم تا سرما کمتر جانت را بسوزاند.

دست من نیز تهی است زیرا حتی شاخه ای گل برای فروختن ندارم و نه توانی دارم تا در چهارراه های شتاب ماشین های خارجی بدوم و فال بفروشم.

ما برای دریوزگی و تجربه کانون اصلاح و تربیت به دنیا نیامده ایم تا زندان ها را دوره کنیم. من تنها میتوانم گرسنگی ام را با تو قسمت کنم . مرا ببخش برادرم ! بابا نان نداد !

نقاشی گواش

نام اثر : یک تکه نان

قطع 70x50

بچه های طلاق ، اعتیاد ، فقر پدران زندانی ، کارتن خواب و آواره ، مادران بی سقف و سرپناه که با کار طاقت فرسا در خانه ی این و آن تنها می توانند شکم خود را سیر کنند و اتاقی بیابند برای نمردن و نه زندگی کردن.

کودکان برهنه ، گرسنه و بی فردا گاه در اطراف خویش می بینیم . گاهی گذر می کنیم و گاه دست به جیب می شویم با این سوال که آیا بچه ها کرایه ای اند یا نه؟!

اما چنین لحظه ای را نتوانستم ثبت نکنم و به تماشا نگذارم. برای لحظه ای اندیشیدن به ریشه ی فقر سیاه که کودکانی چنین مظلوم ، معلول نداری ها هستند و بس.بر این زخم مرهم بگذاریم.

جدیدترین اثر نقاش : بچه های اعماق

نقاشی گواش

قطع 70x50

همه ی ما ،بچه های اعماق این کودکان مروارید نداری اشک و مادران نامادر را دیده ایم که این فرشته های خدا رابه مستاجران حرفه ای می سپارند تا خرج اعتیاد خود و شوهرشان و لقمه ای نان را فراهم کنند و دریغ که حتی یک لحظه هم نمی اندیشنداین فرشته های خدا با خطرناکترین داروهای غیر مجاز بی آنکه بدانند و بخواهند حداقل 12 ساعت با مرگ همسایه می شوند تا مستاجر ده برابر پول اجاره را به قیمت ترحم من و شما به کف آورد.

دیده ایم دختران سبز گلفروش را در سر چهارراهها و فال فروشان حرفه ای در ایستگاههای قطار ، و مگر به جز این است که به یک هزارم پولی که به فوتبال و سینما تزریق می شود تا نسل به نسل تازه به دوران رسیده ها عوض شوند ، می توان چهره ی شهر را از این زخمهای شکفته پاک کرد ؟! و برای این بی فرداهای اجاره ای فردایی روشن ساخت کاش دست همتی چنین رقم میزد . ای کاش

جدیدترین اثر نقاش

نقاشی گواش :طبیعت وحشی

قطع:60X40

فروخته شد

جدیدترین اثر نقاش

نقاشی گواش : طبیعت بیجان

قطع 70x50

نقاشی گواش : طبیعت بیجان

قطع 70x50

نقاشی گواش : طبیعت بیجان

قطع70x50

نقاشی گواش

قطع :70x50

نقاشی گواش:طبیعت بیجان

قطع70x50

نقاشی گواش : روبه طلوع،روبه غروب

تاریخ اتمام نقاشی :اردیبهشت1378

این اثر نیز جزء اولین تجربه های نقاشی ام با گواش است

غیرقابل فروش

هر هنرمندی تا پیش از رسیدن به استقلال ذهن و بیان و سبک ، در سیر و سلوک خویش با سبک هنر مندی، احساس قرابت میکند و پس از یک دوره مطالعه ،به دنبال تکنیکی مستقل به تجربه های دیگری می پردازد.من نیز از این قاعده مستثنی نبودم و در دو دهه ی پیش به سمت نقاشی های استاد حجت شکیبا رفتم ، کسی که با الهام از عکسهای کهنه ی عکاسخانه ی پدرش این ریختگی را در نقاشی اجرا کرد که اوج این سبک را میتوان در نقاشی ستارخان و باقر خان یافت.در این تابلو من به جای کپی کردن آثار وی تکنیک ایشان را در خدمت دلمشغولی خویش در آوردم.روشن تر اینکه ،عکس خانواده خود را با این تکنیک اجرا کردم با این تفاوت که دخترم جدا از ریختگی بافت تابلو ،نماد نسل جوان که رو به آینده دارد در تابلویی مجزا و کاملا شارپ به تصویردر آمده ،در نقطه ی مقابل من و همسرم را به عنوان نسلی که در سراشیب میانسالی قرار خواهد گرفت ، در هیات نقاشی بر دیواری کهنه و یا عکسی ریخته به تصویر در آورده ام امید که مقبول افتد.

بچه های ایل

نقاشی گواش

ابعاد:32x28

غیرقابل فروش

این نقاشی را بدون استاد و مربی، در فروردین سال 1378 کشیدم. این اولین کار نقاشی ام ، با گواش است.

بچه هایی که بسیاری از آنها از جغرافیای فقر بر می خیزند و دخترانشان مروارید نداری و اشک، آذین دارند. کودکان" ایل"در سفر به دنیا میآیند و تاریخ آنها با سفر ورق میخورد بی آنکه کولی باشند.آنها در سرمای جانسوز زمستان به دنبال گرمی آفتاب ، کوچ میکنند و در هرم تابستان تن سوز در پی سایه ساری و خنکای نسیمی دو باره سفر میکنند. در این اثر کوشیده ام تمام معصومیت و رنج و دشواری نوباوگان اهل کوچ را متبلور سازم امید که خواستم به توانستن نزدیک شده باشد.ترسیم این نقاشی چهار ماه طول کشید.

بچه های ویرانه

نقاشی گواش

ابعاد:39x36

غیرقابل فروش

این نقاشی ،دومین تجربه ام با گواش است

بچه های ویرانه بسیارند!می شود در کوچه پس کوچه های شهر آنها را دید، که مثل کالا خرید و فروش می شوندتا گدایی کنند. و شب هنگام گرسنه سر به بالین بگذارند.دنیای آنها در خواب شیون میگذرد.خوابهای کاذب ، قرض های خواب آور و شیون هایی که هنرپیشه وار برای در یوزگی در خیابانها اجرا می کنند.آنها دلی خونین دارند، پدر را به یاد ندارند و گاه حتی مادر خود را نمی شناسند چرا که فروش آنها آسانتر از فروش یک خودروی معمولی است.پدری آلوده فقر و اعتیاد ومادری شکسته تر از او برای گذران زندگی نکبت بار خویش ، نو باوگان خود را به ثمن بخس می فروشند و این دریغ همیشه با من است.شاید اشک این دختر گوشه ای از حسرت همیشگی ام باشد. ترسیم این نقاشی چهار ماه کشیده شد.

بچه های خانه

نقاشی گواش

ابعاد:47x46

غیرقابل فروش

پنجره را که بگشایی و به کوچه بنگری کودکانی را می بینی که به امید آنکه مثل مادرشان رنج نبرند الفبای پرواز را می آموزند.آنها ماهی خرد چشمه ای کوچک اند که دوست دارندحتی در بازیهایشان فردای خود را زندگی کنند و عکسهایی مثل مادر بگیرندو دریغ که بسیاری از آنها دریایی شدن را تاب نمی آورند و فاجعه از همین جا آغاز میشودو این چشمهای معصوم در ذهن من هک شده است حتی اگر در فردا این معصومیت پرپر شده باشد.نگاه این دختر به آینده ای مبهم و رویاهایی است که شاید هیچگاه در تصور معصومانه اش نمایان نباشد.تکیه گاه او دیوار سنگی است که نشانه ی تمایل او به حامی مثل پدر یا مادر است تا در سایه ی گرمی وجودشان دقایقی آسوده زندگی کند.

نقاشی رنگ روغن برجسته و آکرلیک روی فیبر

قطع :100x80

نام اثر : بانوی شرق

نقاشی گواش

قطع:67x53

بانوی شرق آمیزه ی سکوت و درد

گهگاه با چهره هایی رو برو می شوی که سیمایشان در ذهن و ضمیر اهل هنر بویژه نقاشان می ماند. خاصه کسانی چون من که میکوشم با ترسیم درست ظاهر به نوعی باطن سوژه را نیز در برابر بیننده بگذارم.وقتی به خانه آمدم ، احساس کردم این چهره مغموم و درد کشیده در عین سادگی اش مرا رها نمی کند و بسان شاعری که قلم به دست میگیرد .من نیز بی آنکه اندیشیده باشم که میخواهم با رنگ روغن از ظاهر اوبه باطنش برسم یا با پاستل ، خود را نا خود آگاه در کنار رنگ ها و مقوای ویژه ی گواش دیدم و بدین سان خاطره ی این چهره ی بی آلایش و ساده شرقی مرا وادار به ترسیم خویش کرد.در اجرای چهره ی او کوشیدم آنجه که در فاصله برقی که زمین را روشنایی می بخشد دیده ام، بی کم و کاست جان ببخشم. اما از آنجا که دختران مشرق زمین بر خلاف هند و ژاپن که لباس های سنتی خویش را از یاد برده اند ، آنچنان مسحور مدهای غرب بوده اند که لباس های سنتی زیبای خویش را فراموش کرده اند، بدین سان او را در لباسی تصور کردم که مکمل سادگی و غم پنهان چشم های او بود .از نقش ترمه و گل گیاه نیز به شیوه ی عکاسان عصر قجر سود بردم تا به نقاشی هویتی کاملا مشرقی بخشیده باشم. آیا راه را درست پیموده ام؟ نظر شما برایم سخت راه گشاست.